Omdat er aan gene zijde geen pad loopt en het beeld alleen van deze zijde te zien zal zijn, bijna achterstevoren werken en zelf telkens opnieuw kijken hoe het beeld beleefd wordt.
Wennen aan de maat: wat is zichtbaar en houdt stand in dit landschap, in groeiend groen.
Ik zoek naar aanknopingspunten, lijnen, verbindingen met bestaande gegevens zoals bomen en naar geschikt materiaal om het beeld
een stevig begin te geven, met mogelijkheden om verder op te bouwen.
Het gaat langzamer dan ik had gedacht. Het moment dat je het gevoel hebt dat het klopt is er nog niet.
wanneer je loopt over het dijkje aan de Wonne.
Deze zijde, gene zijde.
Het gegeven is veel complexer dan we vermoedden toen we deze plek kozen als uitgangspunt.
De oppervlakkige kennismaking van toen groeit uit.
Deze kant is mijn kant geworden.
Ik neem de eerste besluiten snel: ik kan niet rechtstreeks bouwen aan het hek.
Eerst wil een relatie leggen naar de overkant-
een uitgangspositie creëren die tegelijk het eerste contact legt.
Het wordt een openend gebaar, dat tegelijk een doorkijk vormt naar de overkant.
Alles aan deze zijde moet bestand zijn tegen de pinken die er lopen. IJzeren pijpen moeten de nodige stevigheid geven om op door te bouwen.
