In de loop van de dag begint het ineens te komen, het gevoel alsof het beeld vanuit zichzelf gaat ontstaan. Daarmee staat het er nog niet, maar komt er een zekere vrijheid in handelen en kiezen op gang. Materiaal bewerken, plaatsen, nadenken en voelen of het past en in verhouding is tot het landschap en het beeld aan de overkant; alles lijkt in een bepaald ritme te komen, een geheel te gaan vormen.
Ik plaats een horizontale lijn, net boven de waterspiegel en maak voorstudies voor meerdere kleine vormen, die ik op verschillende hoogtes en wat verder van de bomen af in het water wil plaatsen. Een deel buig ik ter plaatse in koperbuis.
De komende week kan ik hieraan verder werken op het atelier en ze daarna aanstaande vrijdag plaatsen.
Ondertussen ontstaan er plannen voor het vervolg. Ik houd ze bewust op de achtergrond van mijn denken: ik wil open kunnen blijven reageren op gene zijde.
Als ik Marijke aan het eind van de dag bezoek ben ik dubbel aangenaam verrast. Een lijn met sterke werking, en een prachtige spiegeling. Zo zie je: beide kanten hebben hun eigen "prettige bijkomstigheden".
Bovendien hebben de koeien deze week mijn constructie niet los gekregen hoewel ze behaaglijk staan te schurken tegen elk uitsteeksel. Een hele zorg minder.
