Leontien
Opnieuw met koperen buizen.
's Avonds om acht uur staat hij op zijn plek.
Ik denk na over open en gesloten vormen, over zeilen die mogelijk deel uit zouden kunnen maken van mijn beeld...
Opnieuw realiseer ik mij dat mijn vormgeving uiterst sober moet zijn om sterk te blijven, terwijl ik tegelijkertijd voor tegenwicht moet zorgen naar 'deze zijde', waar Leontien er 'lustig op los' bouwt.
Het is ook zoeken naar evenwicht tussen horizontaal en vertikaal, tussen wirwar van takken en bladeren en helderheid van lijnen, tussen wat ik in materialen bouw en wat er aan vorm ontstaat in de spiegeling van het water, tussen wat je ziet als je recht voor het beeld staat en wat er te zien is als je aan komt lopen.
Ik heb me bedacht dat ik maar es wat aandacht ga trekken van de overkant.
Tot nu toe biedt het ruimtelijk lijnenspel opening naar de overkant. Het lonkt en gebaart. Tijd om wat harder te roepen.
Geluid lukt nog niet echt: het bedoelde tik werk met touw en bamboesokjes wil niet ontstaan. Maar visueel kan het ook: Marijke kwam in de voorbereidende meiweek triomfantelijk aan met twee tafelonderstellen, een soort diabolo's. Gevonden.
Ik hang ze in de hoogste twee palen. En ze zitten daar alsof ze ervoor gemaakt zijn. Eén biedt een doorkijkje naar de lucht. Samen verbinden ze, geven ze richting, en zijn ze blikvanger. Ik werk door aan een beweging over water in een hoge boog. Dat gaat niet zo lekker, want het raakt vol, het geheel verdraagt niet veel meer.
Ik verzaag de eerste stalen boog van Marijke. We planten hem met vereende krachten in het water, en zo gaat hij reiken vanaf het hek over het water.
Ik ben er niet helemaal gelukkig mee maar m'n tijd is op. Stevig in de ducktape moet dat deel een weekje wachten op een frisse blik op het geheel.
